środa, 24 lipca 2013

SPACER Z PSEM




Spacery to nieodłączna część życia z psem. Często ludzie kupują bądź przygarniają psa tylko dlatego, że zbyt wiele czasu przebywają w domu i potrzebują motywacji żeby ruszyć się na zewnątrz.
Nieraz słyszałam „Mój pies ma dużo swobody, działka 2000 metrów, więc wybiega się przez cały dzień”. Niestety panuje błędne przekonanie, że pies się musi „wybiegać”. Rzeczywiście są rasy psów, które wymagają więcej ruchu niż inne. Jednak spacer spełnia różne funkcje, a bieganie to tylko jedna z nich. Przede wszystkim pies jest zwierzęciem eksplorującym otoczenie. Jego głównym zmysłem jest węch i to nim zwykle kieruje się podczas spaceru, na którym rozpoznaje i bada różne zapachy. We własnym ogródku, który zna już jak „własną kieszeń” trudno o nowe zapachy, chyba że w nocy przebiegł tamtędy jeż lub kot. Pamiętaj o tym, że dla większości psów najważniejszą czynnością jest eksplorowanie otoczenia i głownie temu służy spacer.

Są oczywiście inne funkcje i zalety spaceru. Poszukaj polanek czy parków gdzie spotykają się grupy psiarzy ze swoimi czworonogami. Twój pupil będzie mógł tam wyszaleć się z kumplami. To najlepsza forma rozrywki dla psów niepracujących, z którymi opiekunowie niewiele ćwiczą i ograniczają się jedynie do spacerów. Dodatkowo podczas zabawy psy uczą się od siebie nawzajem komunikacji, unikania i rozwiązywania konfliktów. Dzięki pozwoleniu czworonogom na takie szaleństwa możemy uchronić je od bójek i okaleczeń w przyszłości. Najlepszy czas na wprowadzenie do psiego świata to wczesne i późne szczenięctwo. W okresie młodzieńczym jest już ryzyko rywalizacji np. między samcami o względy suczek lub o zabawki, opiekuna bądź smakołyki. Jeśli psy poznają się ze sobą wcześniej bawiąc się na spacerach jest duża szansa, że w przyszłości nie zrobią sobie nawzajem krzywdy.

Jeszcze jedna istotna rzecz, o której musisz pamiętać, to spędzanie czasu ze swoim pupilem. Spacer to najlepszy moment na zabawę, tropienie, ćwiczenia posłuszeństwa, czy trening dyscypliny kynologicznej. Większość psów wymaga pracy umysłowej bardziej niż wybiegania. Są to przede wszystkim psy pracujące, owczarki, rasy myśliwskie. Samo wybieganie nie zapobiega nudzie i frustracji, wręcz przeciwnie. Często zbyt duża ilość ruchu powoduje nadpobudliwość, a co za tym idzie zniszczenia w domu, przekopany ogródek, poobgryzane krzewy, czy wyrwane drzewka. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wśród psów, które nie chodzą na spacery, a jedynie wybiegają się na terenie posesji. Należy pamiętać, że psy potrzebują aktywności, które pobudzają umysł, tylko wtedy męczą się i wyciszają jednocześnie. 
 
Podsumowując, aby dobrze wychować psa należy pamiętać o regularnych spacerach, na których bawimy się w aportowanie, chowanego, trenujemy z pupilem lub pozwalamy mu pobawić się z innymi psami.



czwartek, 18 kwietnia 2013

Zapobieganie warczeniu przy misce

Bardzo często spotykam się z pytaniem co zrobić, by nie doprowadzić do warczenia przy misce, jak sprawić, by czworonóg jadł spokojnie i w trakcie spożywania posiłku nie trzeba było omijać go szerokim łukiem. Cieszy mnie to, ponieważ oczywiście lepiej zapobiegać niż później walczyć z problemem. Jeśli twój pupil przejawia jakiekolwiek oznaki agresji podczas jedzenia (z reguły czworonogi wydają przed atakiem sygnały ostrzegające takie jak np. chwilowe nieruchomienie, warczenie, pokazywanie zębów, oblizywanie się. Nie należy ich bagatelizować. Lekceważenie tych sygnałów w przyszłości może zaowocować agresją w postaci gryzienia lub rzucania się na człowieka, który pojawi się w pobliżu miski) radzę czym prędzej skontaktować się z behawiorystą. W żadnym wypadku nie należy próbować działać na własną rękę. Mam nadzieję, że przeczytanie tego artykułu i dostosowanie się do zawartych w nim wskazówek wyeliminuje w pełni twoją obawę przed niewłaściwym zachowaniem psa.
  • Do treningu przystąp siadając obok miski z jedzeniem. Wsyp połowę karmy. Gdy piesek ładnie je w trakcie spożywania posiłku chwal go i dosyp małą porcję jedzenia. Możesz też część jedzenia wsypać do miski, część podawać psiakowi z ręki. Ważne, żeby czworonóg twoją obecność kojarzył pozytywnie, z tym że DAJESZ jedzenie, NIE ODBIERASZ.
  • Za dobre zachowanie piesek może zostać nagrodzony ekstra smakołykiem, czymś, co twój przyjaciel lubi najbardziej (każdy pies ma swoje preferencje, dla jednego będzie to wędzona ryba, dla innego pierś z kurczaka, jeszcze inny wybierze parówkę).
  • W kolejnym etapie usiądź na podłodze, obok siebie postaw pustą miskę. Gdy piesek spojrzy na ciebie pytająco, nasyp garść karmy i zaczekaj aż ją zje. Gdy miska jest pusta a ten znowu spojrzy na ciebie – znowu nasyp trochę jedzenia. Zamiast nasypać karmy do miski, w którymś powtórzeniu podaj mu ją z ręki. Pamiętaj jednak o tym, że nie każde karmienie powinno być treningiem. Od czasu do czasu należy nasypać pełną miskę i pozwolić psu zjeść w spokoju. 
  • Kiedy poprzednie ćwiczenia opanowaliście do perfekcji, możesz wykonać je w ten sam sposób, z tym że zajmij pozycję stojącą. 
  • Kolejny etap to odchodzenie od miski na kilka kroków. Postępuj jak wyżej ale po nasypaniu garści jedzenia odejdź na pewną odległość. Gdy pies spojrzy w twoim kierunku podejdź i wsyp garść jedzenia. 
  • Następną część treningu zacznij od zapełnienia połowy miski karmą, po czym odejdź od niej. Gdy pies jeszcze je, zabierz miskę karmiąc go w międzyczasie z ręki. Gdy zje oddaj miskę i pozwól jeść dalej dosypując karmę. Z czasem podnieś stopień trudności ćwiczenia. Wsyp ¾ miski jedzenia i odejdź. Wróć, pogłaszcz psa, wsyp resztę. Tę samą czynność powtarzaj wychodząc z pomieszczenia i wracając za chwilę. 
  • Kolejny krok to wsypanie ½ posiłku do miski. Wyjdź. Wróć, kucnij obok pieska, pogłaszcz go, dosyp jedzenia do miski mieszając dłonią znajdującą się w niej karmę.

Wszystkie te czynności powinny pokazać psu, że jesteś jego przyjacielem i zarazem żywicielem a nie konkurencją. Gdy pojawiamy się obok oznacza to, że w misce przybędzie pożywienia a nie ubędzie.
Życzę wam obojgu udanych treningów i mam nadzieję, że problem warczenia przy misce nie pojawi się u was NIGDY!

środa, 10 kwietnia 2013

Konferencje On-Line




 

SZKOLENIA ON-LINE




W kwietniu przeprowadzę serię konferencji on-line na temat wychowywania i szkolenia psów, rozwiązywania problemów wychowawczych, a także inne ciekawe tematy dotyczące komunikacji z psami, dominacji, budowania relacji, itp.

Ponieważ często pytacie mnie o terminy webinarów, postanowiłam tu na blogu zamieszczać bieżące informacje. Jeśli chcesz uczestniczyć w którejś z konferencji kliknij link tematu, który Cię interesuje:


Zachęcam do udziału w konferencjach. Będę przekazywać naprawdę wartościową wiedzę. Zapraszam także wpisywania w komentarzach tematów, jakie chcielibyście zgłębić. Jeśli wykłady on-line będą cieszyły się dużym powodzeniem, w maju odbędą się kolejne. 

Serdecznie zapraszam

Do usłyszenia,
Ania

piątek, 5 kwietnia 2013

Jak przygotować psa na pojawienie się dziecka?

Komentarz do artykułu Dziecko i pies - zasady bezpieczeństwa w domu zainspirował mnie do uzupełnienia jego treści. Postaram się zatem pokrótce udzielić kilku wskazówek, jak przygotować psa na przyjście na świat nowego członka rodziny. 
Pojawienie się dziecka w domu może wywołać niemałą rewolucję ;-) Do zmian, które nastąpią po wyjściu mamy ze szpitala i w całym „nowym” dla wszystkich domowników etapie życia, należy psinę przyzwyczajać już podczas ciąży. Warto powtórzyć z psem podstawowe komendy, zwłaszcza „zostaw” i  „zostań”, by mieć pewność, że kontrolujemy jego zachowanie. Dziecko wprowadza do mieszkania nowości, których Twój kudłaty przyjaciel wcześniej nie widział, nie słyszał, nie czuł. Warto zatem oswajać go z płaczem niemowlęcia (nagrania), wyglądem małego człowieczka (świetnie sprawdza się tutaj lalka, którą można nosić, przewijać, mówić do niej, przytulać), jego zapachem. Oswajanie z zapachem możliwe jest dopiero po narodzinach potomka, gdy mama leży jeszcze w szpitalu. To ważny etap. Należy zabrać śpioszki lub zabawkę nasączoną zapachem dzidziusia i zapoznać z nim psa. Aby wzbudzić w czworonogu pozytywne skojarzenia, każde wprowadzenie nowości (włączenie nagrania, pokazanie lalki, wąchanie śpioszków) nagradzaj smakołykami.
Kiedy rodzi się dzidziuś, rodzice przez pierwsze tygodnie całą swoją uwagę skupiają na nim. Rzucenie psa na głęboką wodę w tej sytuacji i odizolowanie go od was może źle wpłynąć na wasze wspólne relacje, a także na relacje Twojego pupila z nowonarodzonym członkiem rodziny.  Jeśli pamiętasz o ćwiczeniu komend i masz kontrolę nad psem, pozwól mu uczestniczyć we wszystkim, co robicie – kąpanie dziecka, usypianie itp. Jeśli pies dobrze się zachowuje a bierze udział w wykonywaniu danej czynności pierwszy raz pamiętaj, by go nagrodzić i wzbudzić w nim miłe skojarzenie. I pamiętaj! Mimo, że ufasz swojemu pupilowi i nigdy nie przejawił on najmniejszych oznak agresji, NIGDY nie zostawiaj go samego z niemowlęciem.
Pamiętaj, by odrobaczać swojego pieska. Zawsze może zdarzyć się sytuacja, że poliże on maluszka. To nic strasznego i pamiętaj, by nie karcić go za to, jednak lepiej mieć pewność, że w zaistniałej sytuacji dzidziuś nie zarazi się pasożytami.
Jeśli pominęłam coś ważnego lub masz inny pomysł, w jaki sposób można pomóc pupilom w zaakceptowaniu nowego członka rodziny, umieść uwagę w komentarzu. 

czwartek, 4 kwietnia 2013

Dziecko i pies – zasady bezpieczeństwa w domu.



W naszej rodzinie, czy to bliższej, czy dalszej, każdy miał czworonoga. Niektórzy nawet więcej niż jednego, do tego gromadę kotów, chomików, kanarków… Jednak to psiakom poświęcaliśmy zazwyczaj najwięcej uwagi.  Zabawa z nimi była na porządku dziennym, także spacery, mimo, że często to pies wychodził z nami, a nie my z nim Razem z mlekiem matki wyssaliśmy także zasady, którymi przyjaźń między nami (rodzeństwem, kuzynostwem) a futrzakami się kierowała. Doskonale zdawaliśmy sobie sprawę z faktu, że kiedy pies je nie podchodzimy do miski, nie kładziemy się na jego legowisku i nie wyciągamy go stamtąd siłą, kiedy wypoczywa. Wiedzieliśmy, że pupila nie ciągnie się za ogon, nie pozwalaliśmy gryźć mu naszych rąk i ubrań. Wiedzę tę przekazałam także swoim córkom, tak jak moi bracia ich dzieciom, kuzyni swoim…  Obserwując jednak swoich bliższych i dalszych znajomych, czytając artykuły w gazetach czy w sieci, a niejednokrotnie nawet przeglądając portale społecznościowe i umieszczona na nich zdjęcia i wpisy widzę, że dzieci, albo raczej ich rodzice, nie wiedzą, gdzie kończy się zabawa, a zaczyna trauma dla psa lub, co gorsza – niebezpieczeństwo dla dziecka. Jeśli masz psa i dziecko pod jednym dachem (bez względu na wiek każdego z nich) lub zamierzasz go kupić, pamiętaj, aby porozmawiać z potomkiem i przekazać mu pewną elementarną (przynajmniej podstawową) wiedzę na temat potrzeb, zachowań i rozumienia świata przez psa.
Podstawowe zasady, o których musisz pamiętać to:

  • Zawsze nadzoruj zabawę i każdy kontakt twojego dziecka z psem.
Zarówno dzieci jak i psiaki nie są w stanie podczas zabawy skoordynować dobrze swoich ruchów. Do tego dochodzi masa ciała i gotowy wypadek (jeśli pies jest mocnej budowy może niechcący uszkodzić brzdąca lub jeśli rasa twojego pupila należy do tych niewielkich to skutek może być odwrotny).
  •  Nie pozwól, by dziecko nosiło psa na rękach.
Jeśli zdarzy się sytuacja, że twoja pociecha nieoczekiwanie upuści czworonoga lub wyrządzi mu krzywdę może tym samym wywołać jego niechęć lub nawet wrogość  do siebie.
  •   Uważaj, gdy pies spożywa posiłek.
Pilnuj, by dziecko nie zbliżało się do jedzącego psa, nie zabierało mu miski, nie wyciągało, nie odciągało psiaka od posiłku. Pozwól natomiast, by od początku obecności pupila w domu twoje dziecko pomagało ci w przygotowywaniu posiłków dla niego oraz by karmiło włochatego przyjaciela z otwartej rączki (w twojej obecności). Takie karmienie z ręki może być dobrą zabawą dla malucha i pierwszą lekcją posłuszeństwa dla psa.
  • Naucz dziecko, by nie zaczepiało śpiącego na swoim posłaniu psa.
Legowisko czworonoga to miejsce, które ma zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa. 
  • Pamiętaj, by przypominać maluchowi, by nie ciągnął psa za uszy, ogon, nie drażnił go.
Jeśli pies będzie podczas zabawy odczuwał ból jego reakcja będzie podobna do tej, która może wystąpić podczas upuszczenia go na podłogę (patrz pkt.2).
  • Dziecko nie powinno odbierać psu jego zabawek, nie powinno biegać za nim, gdy ten skradnie jakiś przedmiot.
  • Wpajaj dziecku szacunek i empatię wobec wszystkich zwierząt, nie tylko psów.
Respektowanie potrzeb czworonoga jest dla dziecka także nauką szacunku i wrażliwości w stosunku do ludzi. 
  • Nauki nie wymagają jedynie dzieci. Pamiętaj, by również psa przygotować do obecności dzieci.
 Naucz go przynajmniej podstawowych komend jak zostaw, puść, nie wolno, na miejsce. Nie pozwalaj, by podczas zabawy podgryzał dzieci, biegał za nimi, wskakiwał na nie.
Jeśli pominęłam coś ważnego lub masz jakieś uwagi dotyczące zasad bezpieczeństwa psa i dziecka w domu proszę umieść je w komentarzu.

poniedziałek, 18 marca 2013

Kontrolowanie kontra Inspirowanie cz.2


Pierwsza część tego artykułu zakończyła się pytaniem: Jak myślisz, jaka była reakcja Feature?


Kliknij  <<< tutaj >>>  jeśli jeszcze jej nie czytałeś.


Feature spojrzała na kota, odwróciła się i wróciła do Susan, nie myśląc nawet przez sekundę o pogoni za futrzakiem. Oto przykład psa, którego reakcja została zainspirowana. W takim przypadku, w krytycznym momencie nie musi podejmować żadnej decyzji.


Decyzje zainspirowane są odruchowe.

Kiedy jestem 300 metrów od psa, on podejmuje właściwą decyzję. Spójrzmy prawdzie w oczy. To jest border collie. Rasa ta została wyhodowana po to, aby gonić zwierzęta, aby zaganiać owce i utrzymywać je w stadzie. Feature nie jest inna. Ona przoduje w agilty i nie sądzę, aby to był zbieg okoliczności. Wierzę, że psy które mają silny instynkt pogoni są większym wyzwaniem do szkolenia, ale to także sprawia, że są świetnymi psami w agility. Najlepsze psy w agility uwielbiają gonić swojego handlera po torze. Jednak jeśli nie chcę, aby mój pies gonił, zastępuję to, co jest w jego naturze tym, czego bardziej pożąda.  Chcę, aby moje psy żyły na wolnoścwi i one również tego pragną!

Inspirowanie sprzyja pracy zespołowej

Kiedy jesteś w odległości 300 metrów od psa, a on ma chęć pogonić zająca czy kota, nie pomogą żadne próby kontrolowania go w przeszłości. Nie jesteś także na tyle blisko, aby temu zapobiec. Sytuacja ta przypomina historię z pracownikami, którzy zaczynają imprezować, kiedy tylko szef opuszcza biuro.

Kontrolowanie kreuje złe zachowania

Pożądana reakcja przestaje się pojawiać, kiedy kończy się kontrola. Zarządzanie oznacza kontrolowanie, podczas gdy kształtowanie jest wzmacniające. Kontrolowanie tworzy atmosferę braku zaufania, co powoduje podstępne i przebiegłe zachowania tego, kogo kontrolujesz. Dla pracownika może to oznaczać, fałszowanie arkusza czasu pracy, dziecko może zacząć kłamać, a Twój pies czeka aż wyjdziesz z domu, zanim zacznie rozrabiać.

Kontrolowanie zabiera możliwość wyboru, podczas gdy kształtowanie rozwija  to co zwierzę kocha i strategicznie wplata tę miłość w pracę i środowisko. Kontrolowanie tworzy rebeliantów, kształtowanie tworzy zgranych partnerów, którzy pragną być częścią tego co Ty robisz. Z kolei najlepszym wynikiem jaki można osiągnąć przez kontrolowanie jest pies nauczony poleceń, ale wykonujący je na niskim poziomie.

Nie zrozumcie mnie źle. Każdy z nas w pewnym stopniu kontroluje swoje psy. Zakładamy kaganiec, który uniemożliwia ucieczkę, smycz flexi aby pies nie uciekł, bramki dziecięce, aby pies nie wszedł do sypialni, wyprowadzanie psa do innego pokoju, kiedy wchodzą goście itp. Wiele takich rzeczy robimy nieświadomie.

Kontrolowanie jest serią szybkich korekt

Ilu z Was łapie psa za obrożę, kiedy ktoś puka do drzwi? Jest to łatwiejsze i szybsze niż nauczenie psa właściwego zachowania. Susan przyznaje, że sama również ma takie grzeszki na sumieniu i jej psy szaleją, kiedy ktoś puka do drzwi, ale podkreśla że pomyśli o tym żeby nauczyć ich właściwych zachowań.

 „Irytacja jest motywacją”. Kiedy coś nas naprawdę irytuje motywujemy się, aby to zmienić. 

Skoro jest taka oczywista korzyść z inspirowania i uczenia psa raczej niż kontrolowania, jak myślisz, dlaczego większość ludzi poprzestaje na kontrolowaniu? Zwykle chodzi o czas.Patrząc z perspektywy danego momentu oczywistym jest, że mniej czasu zajmie krzyknięcie na psa „zostaw”, „odejdź” czy złapanie za obrożę niż uczenie właściwego zachowania. Ważną rzeczą jest to, że zwykle takie decyzje podejmujemy nieświadomie, nawet nie przeznaczając ani chwili, aby pomyśleć, o tym, że być może wymagałoby to treningu.

Jeśli masz jednego czworonoga i nie przyjmujesz zbyt wielu gości, możesz podjąć świadomą decyzję, że nie ma potrzeby uczyć psa właściwego zachowania przy drzwiach. Wystarczy że kilka razy w roku złapiesz go za obrożę. Ale co z innymi zachowaniami? Przypomnij sobie teraz i dodaj wszystkie godziny, które spędziłeś na naprawianiu rezultatów niechcianych zachowań twojego zwierzaka. Gonienie psa, który uciekł, bo ktoś zostawił otwartą furtkę, siedzenie w lecznicy weterynaryjnej, kiedy pies zjadł coś niewłaściwego, dodatkowa kąpiel, kiedy wytarzał się w czymś śmierdzącym, czekanie aż pies skończy kopać dziurę i przyjdzie do domu, podczas gdy spieszysz się do pracy. A co z gonieniem go w niewłaściwym momencie, kiedy nie chce oddać zabawki, albo goni wiewiórkę czy kota sąsiadów przebiegając przez drogę przed pędzącymi samochodami? Teraz mówimy o sytuacjach, które mogą nawet zakończyć życie twojego psa. 

Kiedy rozważysz wszystkie niechciane zachowania swojego czworonoga, z którymi się borykasz przez cały rok i pomnożysz to przez liczbę lat życia psa, zauważysz, że czas, który na tym tracisz jest dużo dłuższy niż ten, który poświęciłbyś na naukę właściwych reakcji w każdym momencie. Być może podejmiesz wtedy decyzję, żeby raczej inspirować psa niż kontrolować wszystkie jego problemowe zachowania.

Trzecia część artykułu pojawi się na blogu za kilka dni, a tym czasem zachęcam Cię do zrobienia listy grzeszków Twojego czworonoga i zastanowienia się ile czasu poświęcasz dziennie, tygodniowo, miesięcznie na radzenie sobie z nimi. Zachęcam Cię także do podzielenia się nimi w komentarzu.